W pierwszej dekadzie XX wieku reżyserzy z Półwyspu Apenińskiego często sięgali do antycznych korzeni włoskiej kultury, osadzając akcję swoich filmów w czasach starożytnych i przenosząc na ekran najważniejsze teksty literackie minionych epok. Nie inaczej było w przypadku wystawnego fantastycznego filmu Inferno, który jest częściową adaptacją średniowiecznej Boskiej komedii Dantego Alighieri.

Inferno to pełna grozy podróż przez Piekło zaludnione duszami potępionych i osadzone w mrocznym, niepokojącym krajobrazie. Przewodnikiem po kręgach piekielnych jest poeta Wergiliusz, który pokazuje Dantemu tragiczny los grzeszników skazanych na wieczne cierpienie. Bohaterowie na swojej drodze spotykają wielkich potępionych, takich jak Horacy czy Owidiusz, którzy dzielą się z nimi opowieściami ze swego grzesznego życia doczesnego.

Odrestaurowana kopia filmu pochodzi ze zbiorów Fondazione Cineteca di Bologna.